Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Τα δικαιώματα των αστυνομικών δεν είναι προς πώληση!

Αποκλειστική συνέντευξη του προέδρου του Συνδικάτου των αστυνομικών της Πορτογαλίας, SINAPOL, κ. Armando Ferreira στη Νέα Αστυνομία.
Πώς είναι οργανωμένο το αστυνομικό σύστημα στη χώρα σας και πόσους αστυνομικούς απασχολεί;
  Στην Πορτογαλία έχουμε ένα διπλό αστυνομικό σύστημα, δηλαδή έχουμε πολιτική και στρατιωτική αστυνομία, ιδιαίτερα σε αυτή την περίπτωση έχουμε τρεις πολιτικές αστυνομικές δυνάμεις, την δικαστική αστυνομία (1.200 αστυνομικοί), την συνοριακή αστυνομία (λιγότερο από 800 αστυνομικούς), και την αστυνομία για την δημόσια ασφάλεια όπου εργάζομαι (σχεδόν 22.000 αστυνομικούς)
Η στρατιωτική αστυνομία έχει δύο αστυνομικές δυνάμεις, το λιμενικό (λιγότερο από 1.000 αστυνομικούς), και την εθνική φρουρά (σχεδόν 23.000 αστυνομικούς), ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο Λιμενικό και την Εθνική Φρουρά, επειδή το λιμενικό είναι ένας πλήρης κλάδος του Πορτογαλικού Πολεμικού Ναυτικού. Η Εθνική Φρουρά, παρά το ότι έχει στρατιωτικό χαρακτήρα, δεν είναι ένας κλάδος του στρατού. Έχει ακριβώς τις ίδιες αστυνομικές αρμοδιότητες και επιτελεί ακριβώς το ίδιο έργο με το δικό μου αστυνομικό σώμα (αστυνομία δημόσιας ασφάλειας).
Υπάρχει προβληματισμός για τη βελτίωσή του και σε ποιους τομείς-κατευθύνσεις;
  Αυτό είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό, πολλές συζητήσεις και συνέδρια έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν την ιδέα κατά πόσο μπορεί να υπάρξει ένα μόνο αστυνομικό σώμα στο οποίο θα ενταχθούν όλες οι παραπάνω αστυνομικές δυνάμεις, προκειμένου να δημιουργηθεί μια εθνική αστυνομία. Ο κύριος λόγος για αυτό είναι η κρίση. Αν η Πορτογαλία είχε μόνο ένα αστυνομικό σώμα, πολλά χρήματα θα είχαν εξοικονομηθεί. Πάντα υπάρχουν εκείνοι που είναι υπέρ και εκείνοι που είναι κατά. Μπορώ όμως να σας πω ότι είμαι υπέρ, ενώ πολλοί από εκείνους που είναι κατά της πρότασης αυτής είναι οι στρατηγοί του στρατού.
Από πότε υπάρχει ο συνδικαλισμός και γιατί εσείς αντιμετωπίζετε διώξεις;
  Οι ενώσεις αστυνομικών υπαλλήλων ξεκίνησαν στην Πορτογαλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ήταν μη αναγνωρισμένες νομικά αστυνομικές ενώσεις. Μετά από πολλές διώξεις ακόμα και συλλήψεις αστυνομικών μελών των ενώσεων, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τελικά η κυβέρνηση νομιμοποίησε τις ενώσεις της αστυνομίας. Στην πραγματικότητα είχαν περιορισμένη ελευθερία κινήσεων επειδή οι νόμοι δεν τους έδιναν το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης. Πέρασαν αρκετά χρόνια, έτσι ώστε τελικά το έτος 2002, να εγκριθεί από τη Βουλή μια νομοθετική ρύθμιση, προκειμένου να καταστεί δυνατή η λειτουργία συνδικάτων και στην αστυνομία, αλλά και πάλι μόνο στην πολιτική αστυνομία.
  Όσον αφορά το γεγονός γιατί υφίσταμαι παρ' όλα αυτά διώξεις και σήμερα, είναι πολύ εύκολο να απαντήσω. Αντιμετωπίζω συνεχείς διωγμούς προς το πρόσωπό μου επειδή δεν έχω ξεπουλήσει τον εαυτό μου στο πολιτικό λόμπι ή στην διοίκηση της αστυνομίας. Γιατί αγωνίζομαι για τα δικαιώματα των αστυνομικών με όλες μου τις δυνάμεις, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα είμαι σε πόλεμο με την διοίκηση της αστυνομίας. Γι' αυτό προσπαθούν να με καταστρέψουν, είτε με πειθαρχικές διώξεις, είτε με μεταθέσεις, είτε ακόμη και με ψευδείς κατηγορίες σε ποινικές υποθέσεις, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι η τιμή μου και τα δικαιώματα των αστυνομικών όσο είμαι ο πρόεδρος του SINAPOL, ποτέ δεν θα είναι προς πώληση!
Για ποια αιτήματα δώσατε τις πιο μεγάλες μάχες; Ποια είναι τα κύρια αιτήματά σας αυτή τη χρονιά;
  Σίγουρα δώσαμε πολλές μάχες, αλλά μπορώ να σας πω ότι για το 2013 ένα από τα κύρια αιτήματά μας είναι να πετύχουμε ένα χρονοδιάγραμμα – πλαίσιο εργασίας στην αστυνομία. Μία από τις μεγαλύτερες αξιώσεις μας είναι η δημιουργία ενός νέου δίκαιου πειθαρχικού δικαίου επειδή το σημερινό πειθαρχικό μας δίκαιο είναι πολύ παλιό και δεν ανταποκρίνεται στην σημερινή πραγματικότητα της αστυνομίας. Για παράδειγμα, με το ισχύον πειθαρχικό δίκαιο ένας συνταξιούχος αστυνομικούς εξακολουθεί να βρίσκεται υπό πειθαρχικό καθεστώς και αν κάνει κάτι, ακόμη και όταν δεν είναι πια αστυνομικός, μπορεί να υπόκειται σε πειθαρχικά μέτρα και κυρώσεις. Εκτός του ότι το πειθαρχικό δίκαιο επιτρέπει στον διευθυντή της αστυνομίας να διώξει τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους, όπως ακριβώς κάνουν συνέχεια τόσο με εμένα όσο και με άλλους επικεφαλής συνδικαλιστές.
Τι αντίκτυπο έχει η οικονομική κρίση στο αστυνομικό επάγγελμα;
  Έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο, τη στιγμή που δεν εισάγονται νέοι αστυνομικοί. Αυτό στη συνέχεια επιδρά δυσμενώς στους παλιούς αστυνομικούς που δεν επιτρέπεται να συνταξιοδοτηθούν, μέχρι να φτάσουν το όριο ηλικίας. Επίσης ο μισθός μειώνεται από το 2011, και τώρα το 2013, ένα αστυνομικός στην Πορτογαλία βγάζει περίπου 200 με 300 ευρώ λιγότερα από ό,τι θα πρέπει να βγάζει. Με άλλα λόγια, κάποιοι αστυνομικοί βγάζουν το 2013 λιγότερα κι από αυτά που έπαιρναν το 2005. Στη συνέχεια, υπάρχει ο στόλος των αυτοκινήτων της αστυνομίας, όπου πολλές φορές δεν έχουν την σωστή συντήρηση και σε ορισμένες περιπτώσεις ακινητοποιούνται. Τα αστυνομικά τμήματα δεν έχουν το απαραίτητο υλικό για να λειτουργήσουν, για παράδειγμα χαρτί Α4 να εκτυπώνονται αναφορές, μια κατάσταση που αντιμετωπίζεται από τους ίδιους τους αστυνομικούς που αγοράζουν το χαρτί με δικά τους χρήματα.
Πώς βλέπετε εσείς την οικονομική κρίση;
  Εγώ την βλέπω με κάποιο σκεπτικισμό, γιατί πιστεύω ότι αυτή η κρίση υφίσταται μόνο και μόνο επειδή ορισμένοι οικονομικά ισχυροί έχουν συμφέρον από αυτήν την κρίση. Στην Πορτογαλία η κρίση δεν είναι για όλους, η κρίση υπάρχει μόνο για τους δημοσίους υπαλλήλους και για την χαμηλή και μεσαία τάξη. Οι πολιτικοί και οι υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι ζουν σαν να μην υπάρχει κρίση, εξακολουθούν να έχουν καλούς μισθούς, τους οδηγούς, τα αυτοκίνητα, καύσιμα κλπ.